Een reeks Harley St Doctors biedt toegang tot diabetesinsulinepompen.
Veel patiënten hebben moeite met het verkrijgen van insulinepompen bij de NHS, maar deze zijn gemakkelijk verkrijgbaar via een groot aantal Harley St diabetesklinieken.
De meest recent beschikbare vooruitgang op het gebied van insulinetoediening is de insuline pomp. Een insulinepomp bestaat uit een pompreservoir dat lijkt op dat van een insulinepatroon, een op batterijen werkende pomp, en een computerchip waarmee de gebruiker de exacte hoeveelheid toegediende insuline kan controleren.
Hoe groot is een insulinepomp?
Momenteel, pompen op de markt zijn ongeveer zo groot als een standaard communicatiepieper.
Hoe werkt een insulinepomp?
De pomp is bevestigd aan een dunne plastic buis (een infuusset) met een zachte canule (of plastic naald) aan het einde waardoor insuline passeert. Deze canule wordt onder de huid ingebracht, meestal op de buik. De canule wordt elke twee dagen vervangen. Tijdens het douchen of zwemmen kan de slang van de pomp worden losgekoppeld. De pomp wordt gebruikt voor continue insulinetoediening, 24 uur per dag. De hoeveelheid insuline is geprogrammeerd en wordt met een constante snelheid toegediend (basale snelheid). Vaak, de hoeveelheid insuline die in de loop van de behandeling nodig is 24 uren variëren afhankelijk van factoren zoals lichaamsbeweging, activiteitsniveau, en slapen.
Met de insulinepomp kan de gebruiker veel verschillende basale snelheden programmeren om variatie in levensstijl mogelijk te maken. Daarnaast, de gebruiker kan de pomp programmeren om een bolus toe te dienen (grote dosis insuline) tijdens de maaltijden om de overmatige behoefte aan koolhydraten te dekken.
Hoe gebruikelijk is een insulinepomp?
Over 50,000 mensen met diabetes wereldwijd gebruiken een insuline pomp. Dit aantal groeit dramatisch naarmate deze apparaten kleiner en gebruiksvriendelijker worden. Insulinepompen zorgen voor een strakke controle van de bloedsuikerspiegel en een flexibele levensstijl, terwijl de effecten van een lage bloedsuikerspiegel worden geminimaliseerd (hypoglykemie). Momenteel, de pomp is het apparaat dat het dichtst in de buurt komt van een kunstmatige alvleesklier. Recenter, Er zijn nieuwere modellen van de pomp ontwikkeld waarvoor geen slang nodig is, in werkelijkheid – het insulinetoedieningsapparaat wordt direct op de huid geplaatst en eventuele aanpassingen die nodig zijn voor de insulinetoediening worden gedaan via een PDA-achtig apparaat dat binnen een bepaalde tijd moet worden bewaard. 6 voetbereik van het insulinetoedieningsapparaat, en kan in een zak worden gedragen, in een tas bewaard, of op een tafelblad tijdens het werken.
Waarschijnlijk de meest opwindende innovatie op het gebied van pomptechnologie is de mogelijkheid om de pomp te gebruiken in combinatie met nieuwere glucosedetectietechnologie. Glucosesensoren zijn de afgelopen jaren dramatisch verbeterd, en zijn een optie voor patiënten om meer inzicht te krijgen in hun glucoseresponspatronen, zodat ze een meer individueel behandelregime kunnen samenstellen. Met de nieuwste generatie sensoren kan een realtime glucosewaarde aan de patiënt worden doorgegeven. De implanteerbare sensor communiceert draadloos met een apparaat ter grootte van een pager met een scherm. Het apparaat wordt in de buurt van de sensor gehouden om gegevensoverdracht mogelijk te maken, echter, het kan een paar meter verderop zijn en toch verzonden informatie ontvangen. Afhankelijk van het model, op het scherm wordt de bloedglucosemeting weergegeven, een draad van lezingen in de loop van de tijd, en een potentiële snelheid van verandering in de glucosewaarden. De sensoren kunnen worden geprogrammeerd om een “piep” als de bloedsuikers zich in een bereik bevinden dat als te hoog of te laag is geselecteerd. Sommigen kunnen een waarschuwingspieptoon laten horen als de daling van de bloedsuikerspiegel te snel optreedt.
Om nog een stapje verder te gaan, er is één specifieke sensor die nieuw op de markt is en die is ontworpen om rechtstreeks met de insulinepomp te communiceren. Terwijl de pomp nog niet direct reageert op informatie van de sensor, dat doet het “verzoek” een reactie van de patiënt als er aanpassingen nodig zijn volgens de patronen die hij geprogrammeerd heeft om te detecteren. Het uiteindelijke doel van deze technologie is om “sluit de lus” door voortdurend te voelen wat het lichaam nodig heeft, en vervolgens reageren door de juiste dosis insuline toe te dienen. Terwijl deze technologie nog een paar jaar in de maak is, de stappen in deze richting blijven groeien.